میدونست رشته تحصیلیه دوره دبیرستانم کامپیوتر بوده و دو روز قبلش زنگ زده بود که برنامه نویسی بلدی که تا گفتم: بلدم

گفت : "پروژه ترمه دانشگاهم مونده . استادمون گفته یه برنامه کتابخونه بعد از تعطیلات برام بنویسید و منم هیچی بلد نیستم ! "

- : " خوب درخدمتیم "

- : " میخوام کمکم کنی "

- : " من هم پروژه دانشگام کتابخونه بوده ولی یه خورده فکر کنم برای شما ارائه اش سخت باشه "

- : " مگه تو دانشگاه هم رفتی ؟؟؟!!!"

- : " آره یه ترم رفتم و بعد انصراف دادم "

- : " خوب خیلی خوبه میام برنامشو ازت می گیرم "

- : "باور کن فکر نمی کنم بتونی ارائه اش بدی "

با موبایل زنگ زده بود و اعتبارش داشت کم میشد که خودشم فهمید :

- : " حالا فردا میام دم خونتون با هم صحبت می کنیم. هستی که ؟"

- : بعله ! تشریف بیار "

- : "خوب خداحافظ "

- : "یا علی (ع)"

زنگ درو زد و رفتم دم در !

بعد از سلام علیک بازم رفت سر بحث پروژه خودم و من قسم خوردم که اون رو نمی تونه سورسشو -متن اصلی برنامه- به استادشون توضیح بده ... و بالاخره بی خیال اون شد :

- : "خوب بریم خونمون واسم بنویس!"

- : "جدن وقت نوشتنشو ندارم "    - البته اگه داشته باشم هم نمی نوشتم آخه نمی دونم این وضع یه دانشجوه ، این برنامه که درباره اش صحبت می کرد واسه دوم و سوم دبیرستانه  -      " ولی شما برو بنویس من هم میام مشکلشو حل می کنم " 

-: "باور کن من هیچی بلد نیستم "

-: "خوب اگه من الان برات بنویسم و حالا بتونی ارائه هم بدی ، یاد که نمی گیری بالاخره باید یاد بگیری یا نه ؟"

-: "حالا واسم بنویس بعدش میرم یاد میگیرم "

یاد این حرف افتادم که این اختراع ها و ابداع های انسان از یه نیازی سرچشمه گرفته و مجبور شده به ساختنش ...

- : "گفتم بهت که وقت ندارم و این رو هم گفتم اگه زحمت بکشی خودت بنویسی هرجایی رو مشکل داشتی درخدمتم . اگه هم بلد نیستی برو سی دی آموزشیشو بگیر باور کن دو سه روز یه کار می کنه که خودت بتونی بنویسی"

بعد هم آدرس دادم و اسم سی دی ها هم بهش گفتم . بعدش با یه نگاهی که انگار ... نگاهم میکنه و میگه : " از خجالتت در می اومدیم ها " حالم داشت بهم میخورد از این حرفش ...

گفتم : " فوقش می خوای ۱۰۰هزار تومن به من بدی ... بابا خودت با کمتر از ۲هزار تومن میتونی یاد بگیری "

- : " باشه ولی یادت باشه برام ننوشتی ! خداحافظ " بعدش سرشو به نشونه نارضایتی از من تکونی میده و آروم آروم میره سمت آدرسی که بهش داده بودم ...

 جواب بنده به نظر یکی از دوستان به نام گمنام! :

خوب مینوشتید براش[نیشخند]

تیتر عنوان مناسبی بود

جواب من :

عزیزم من هر چقدر فکر کردم که یه راهی واسش پیدا کنم غیر از این به ذهنم نرسید.
باور کن این ننوشتن من که از روی دلسوزی بود رو بعدها می فهمه چه سودی واسش داشت ...
اینها امیدهای آینده مملکتند اگه وابسته بار بیاند مملکت آینده هم میشه وابسته ! باید خودشون رو تنبل بار نیارن ...
فکر می کنم بس باشه برای دلیل ننوشتنم !!!
یا علی (ع)